De reis naar Ithaka
In juli 2011 stapten Isa en Youri op de fiets om het leven te leven! Gewoon vanuit Amsterdam en dan kijken waar ' de reis naar Ithaka' hen brengt. Leven zoals het leven zich op de fiets aandient, intens en eenvoudig. Genietend van het moment, aandacht besteden aan de goede dingen des levens voor henzelf en voor anderen. Een reis voor onbepaalde tijd, door vele landen en met vele kilometers voor de boeg, waarbij de reis er naartoe belangrijker is dan het doel zelf.
Uitdaging op de Splügenpas
19.05.2013
Sinds ons vertrek uit Nederland hebben we vooral de uitdaging van en met de weergoden. We vragen ons af of ze ons nou goed gezind zijn? Gelukkig heeft iedereen er een bepaalde band mee en is het overal onderwerp van de dag. Dat wetende hebben wij het naast ons neergelegd en besloten het ons niet persoonlijk aan te trekken.
Opstaan met het gekletter van regen op de tent is dagelijkse kost en de tassen zijn wonderbaarlijk leeg, wij hebben nog steeds alle kleren aan die we mee hebben. Toch bijzonder in mei! Dat het gevoel versterkt zou worden door heel veel sneeuw lag voor ons nog buiten het denkvermogen.
Op 16 mei werden we gewekt door onstuimig weer en het zou er niet beter op worden. De beklimming van de Splügenpas ligt voor ons en we besluiten gewoon te gaan! Lekker regenpak aan en zingen. Dat maakt het leven een stuk vrolijker. We worden uitgezwaaid op de camping als ware helden, of gekken, die het echt gaan doen. De eerste meters zitten in de benen en de knie van Isa doet het wonderbaarlijk goed. We krijgen veel support van de mensen om ons heen. Toeteren, zwaaien, duimen opsteken en we krijgen zelfs een kop koffie aangeboden in de Viamala kloof. Na een prachtige dag fietsen zetten we de tent op aan de voet van de pas. Met regen en donderwolken vallen we in slaap en dromen van de top.
Je raadt natuurlijk al hoe we gewekt worden, met harde windvlagen en regen. Toch houden we de stemming erin en gaan, om even later aangehouden te worden door een man in een oranje jack. Er ligt veertig centimeter sneeuw daarboven en de pas is dicht. He maar lieve meneer de Zwitser, wij hebben off road door het Atlas gebergte getrokken! Sneeuw met daaronder asfalt is toch goed te doen? Hij bekijkt onze banden en knikt goedkeurend naar onze kleding. De sneeuwschuiver is onderweg en als we beloven om niet binnen het uur boven te zijn mogen we door. Het voelt als een compliment. Zien we er zo profi uit dan? Niets is minder waar, wij gaan dat echt niet redden met al die kilo's bagage, de vele bochten en het beloofde stijgingspercentage. Dus zijn vraag kunnen we met een volmondig ja beantwoorden!
En als je het dan over de weergoden hebt vinden ze ons vandaag erg lief! De zon breekt door, de grijze wolken maken plaats voor blauwe lucht en wij kunnen ons plezier niet op. Alleen de wind heeft het nog op ons gemunt en blaast dwars door alles heen. Naast de 10 – 16 % stijgen zorgt dit voor een gevoels-stijging van 20% of zo. De benen functioneren vandaag als professionals, lekker de kuiten spannen in die veel te scherpe haarspeldbochten, heerlijk! Het landschap veranderd in een witte deken en net als we denken dat het toch wel spannend gaat worden horen we het geronk van iets zwaars achter ons. Het is de sneeuwbully! Joehoee onze duimen gaan omhoog en die man maar lachen, het lijkt net wintersport op de fiets. De sneeuw verdwijnt en maakt een mooi pad voor ons vrij. De teller geeft 1935 meter aan, nog 100 naar de top die door de mist niet meer zichtbaar is. Dat de laatste loodjes het zwaarst zijn voelen we als de wind over de toppen giert en de sneeuw gemeen hard in ons gezicht blaast. En dan ineens is ie daar, de zon én de top !! Dat doet toch echt iets met je, wauw hier doe je het toch allemaal voor ?! Blij springen we in de lucht en met nog veel meer plezier fietsen we hand in hand de grens over met Italië! Land nummer 19 tijdens ons fietsende leven en nog steeds met hetzelfde enthousiasme als twee jaar geleden.
En Italië is goddelijk! Beginnen met 35 km afdalen gevolgd door de aller lekkerste latte macchiato, wauw 'this is something' !! Daarmee verschuift de koffie van Marokko van nummer 1 naar een tweede plaats. De plannen veranderen spontaan; rondje Italië voor een paar maanden ;-) ?
Liefs uit Chiavenna,
Isa en Youri.
_________________________________________________________________________
Update, april 2013
On the road again
Wat fantastisch om weer on the road te zijn! Met het bewegen van de wielen voelen we ook steeds meer vrijheid. Terug naar het simpele leven wat door zijn eenvoud zo ontzettend mooi is! Wellicht denk je, en wat is daar nou zo leuk aan? Voor ons is het een ultieme vrijheid om buiten te zijn, te leven met de natuur en je daar iedere dag in te bewegen.
Zodra je op de fiets stapt komt daar ook meteen een soort extra bagage tevoorschijn met de naam 'uitdagingen'. Ieder land brengt zo zijn eigen uitdaging met zich mee. We kunnen niet ontkennen dat de striemende sneeuw op de Hoge Venen de gedachten toch even terug brengt naar Afrika. De eerste weken staan in het teken van kou, regen en sneeuw. Alle campings zijn dicht en de kou doet de botjes en spieren verlangen naar een warme douche. En net op het moment dat je denkt, hé getver, komt er op de één of andere manier altijd een oplossing. Soms heb je wat meer geduld en uithoudingsvermogen nodig dan de andere keer en komen doet ie!
Op een prachtig plekje in België worden we spontaan uitgenodigd voor een overheerlijke douche met een kop koffie, dubbel genieten! In Frankrijk hadden we ineens een geheel andere uitdaging. Meneer agent vond namelijk dat kamperen op een dichte camping zou leiden tot een boete. Opdracht; binnen een uur weg wezen! Oeps zou Afrika gemaakt hebben dat wij de regels wat vrijer interpreteren? En ook daar een 'getver' die al snel veranderde in een ultieme oplossing! Kamperen in de tuin van Fransen, binnen douchen en in de avond aanschuiven voor een simpele Franse maaltijd met de meest fantastische wijn! Meneer blijkt van zeer goede wijnen te houden en bestempelde vandaag, omdat wij er waren, als een feestdag J. Leuker konden we het niet bedenken!
Europa staat voor ons in het teken van heel veel ongekende luxe! Blijkbaar staat onze instelling nog in de Afrika stand en worden we iedere keer weer blij van al het lekkers in de supermarkt, de heerlijke wijn, echte goede koffie op het terras, fantastisch asfalt en ouderwets met je billen op de wc bril zitten omdat het zo schoon is. De tegenhanger is er ook; we missen soms de TV op reis show. Waar zijn al die mensen die ons aanstaren? Wie klapt er langs de kant van de weg en komt ons zingend tegemoet rennen? In Luxemburg kijken we elkaar verbaasd aan wanneer we moeten betalen om de bidon te laten vullen met ordinair kraan water. En nog verbaasder wanneer de vrouw boos achter de bar vandaan komt en roept; hé maar je hebt toch water nodig? Onze gedachten gaan weer even terug naar Afrika waar de mensen met een big smile zich in het zweet werken om het water uit een 30 meter diepe waterput voor jou naar boven te halen. Of die vrouw die net 3 km naar de rivier had gelopen met 30 liter water op haar hoofd en ons zonder probleem alle flessen laat vullen. Dus mevrouw achter de bar, laat maar !! De liefde voor de medemens vertaalt zich hier soms duidelijk op een andere manier. En nu is nu, dus we genieten vooral van wat er wel is!
En dat is op dit moment een weekje rust op een dichte camping waar we wel mogen staan :-)
Na 15.000 km heeft de knie van Isa er duidelijk genoeg van. Die eist zijn aandacht op, of je nou wil of niet. Een weekje konden we het ietwat negeren maar daar nam mevrouw knie geen genoegen mee. Dus nu krijgt ze alle aandacht met crème, massage, rust en koelpakkingen. Weekje vakantie in de Elzas? Het is zo gek nog niet! De kadans van de wielen wordt geruild voor andere activiteiten. Boek lezen, lekker uitslapen en wat uitdagingen oplossen met een kapotte brander en een tent die niet meer dicht gaat. 'April doet wat ie wil' en dat voelen de botjes, ze klapperen in het vel en de kleding is net voldoende om het wat warm te krijgen! Stiekem kijken we, oranje gezind als we zijn, uit naar een joekel van een camper met schotel. Wij hebben de oranje koeken al klaar liggen en zwaaien Bea graag even uit tijdens het bye bye Bea event.
Liefs van Isa en Youri uit de Saverne!
p.s. En voor de mensen die denken dat we rondjes om Parijs fietsen, die moeten we teleurstellen. We zitten toch echt in de Elzas en helaas komen de berichten via de sms niet goed door. In plaats daarvan krijg je die gekke blog met beelden uit Parijs. Excuus daarvoor. Hebben dus al 2 sms berichten gestuurd, die staan op de website.
_________________________________________________________________________
Update, Maart 2013
Ithaka
Als je de tocht aanvaardt naar Ithaka, wens dat de weg dan lang mag zijn.
Wanneer we de deur van ons laatste 'echte' huis achter ons dicht trekken voelen we de striemende kou van de oosten wind dwars door alle kleding heen. We halen nog een laagje extra tevoorschijn en trotseren de eerste kilometers tegen de wind in. Het is 28 maart en de teller geeft 1 graad aan. De fietsen lopen weer ouderwets soepel, het Afrikaanse zand heeft plaats gemaakt voor een oer Hollandse service beurt en dat voel je. Wij trappen er soepel op los, net na Deventer springt de teller op de 15.000 km ! 'He schat, we hebben weer een mijlpaal!' Weet je nog de eerste 4.000 in Spanje en de 10.000 net over de grens tussen Mauritanië en Senegal? Deze 15.000 wordt uitbundig gevierd met echte koffie op een verwarmd terras in eigen land!
De tocht naar Ithaka is begonnen, deel twee van ons fietsende leven! Nederland heeft ons letterlijk en figuurlijk gevoed en geïnspireerd om met hart en ziel onze reis te vervolgen. Wij zijn weer nomaden en genieten met volle teugen. Het is mooi om het verschil te ervaren met de vorige keer, dit keer zoveel rustiger, wetend dat de weg altijd goed zal zijn.
We zetten koers naar het wijze Oosten. Onderweg zullen we stoppen in Italië om in de bergen van Florence de weg naar binnen te bewandelen; tien dagen stilte meditatie! En daarna? De reis zal het zeggen! Twintig maanden Afrika heeft ons geleerd om niet teveel te plannen. Vaak loopt het anders dan je had bedacht. Heerlijk om zo open en zonder vast doel deel twee te beginnen. En daar horen natuurlijk wel fantasieën en dromen bij ! We dromen ervan om via Kroatië, Albanië en Griekenland naar Turkije te trappen. Om daar te ontdekken wat ons gaat prikkelen? De Oost kant van Afrika of door de steppe van Kazachstan? En in diezelfde droom komt Iran en Afghanistan ook veel voorbij, wij laten ons verrassen!
Leuk wanneer je weer met ons meereist! Wellicht kunnen en mogen wij je met onze blogs inspireren voor jouw eigen reis naar Ithaka.
Liefs uit de boshut in Eindhoven, waar we vanaf 7 april weer verder gaan.
Isa en Youri.
_________________________________________________________________________
Update, Januari 2013
Terug naar NL...
Lieve allemaal,
De laatste kilometers in West Afrika zitten erop, de tassen zijn gepakt en de wollen trui voor Nederland ligt bovenop. Het was een mooi en waardig afscheid om van Kan Kan naar Conakry te fietsen. Het voelt bijzonder om 650 kilometer lang afscheid te kunnen nemen van alles wat ons hier zo dierbaar is. Met een lach en een traan hebben we gefietst, alles mocht er zijn. Een paar dagen geleden, net voor het nieuwe jaar konden we een omslag voelen. We voelen ons trots op hoe we het gedaan hebben en ach wat maakt vier maanden terug naar Nederland dan uit? Het gaat er niet om wat je doet maar hoe je het doet! Wij kijken terug op 14.440 kilometer fietsavontuur, plezier, heel veel mooie en bijzondere ontmoetingen, fysieke uitdagingen en steeds weer weten 'alles komt goed'.
Dat hebben we wel geleerd, je hart volgen en doen wat goed voelt, leven in het hier en nu en dan zijn er zelden problemen! Wij sluiten na 20 maanden ons fietsende leven deel 1 even af. Heerlijk om overmorgen op een schone wc te zitten en onder een warme douche te staan! Daarna koffie met echte melk, brood met oude kaas en een lekkere volle rode wijn boven de kachel. Dat is toch een verrukkelijk vooruitzicht!
We wensen jullie een heel mooi 2013, vol avontuur, liefde, kracht en inspiratie. Een jaar waarin je je eigen weg bewandelt zoals die voor jou goed is!
Djarama, Isa en Youri
_________________________________________________________________________
Update, December 2012
Het grote grens-wissel-spel
Als blanke zijn we vaak een gewilde prooi aan de grens. De fietsen ogen mooi, de tassen groot en de buidel met paspoort en papieren worden altijd met zeer veel interesse bekeken. Inmiddels zitten we op grens overgang veertien en zijn we trots dat het ons steeds weer lukt om er fluitend doorheen te gaan. We vinden het spel zo ontzettend leuk dat we van plan zijn om corruptieloos Zuid Afrika te halen! Het kost even wat moeite maar het spel is ook erg vermakelijk en na zoveel grensposten erg voorspelbaar. Soms denk ik dat we op het toneel niet zouden misstaan, we zetten beiden onze pokerface op en daar gaan we!
De grens van Sierra Leone is in zicht om plaats te maken voor Guinee. Onze handen gaan omhoog en maken van ver al een vriendelijk zwaaiend gebaar. 'Hello Sir', gevolgd door een big smile waar je echt niet omheen kan. De imposant uitziende man in uniform wijst ons op brute wijze waar we onze fiets neer moeten zetten. Een meter over de streep en je bent het bokje, dus luisteren we braaf en parkeren we onze fiets op de millimeter. Daarna volgt een wie volgt wie spelletje en moeten we op een bankje gaan zitten. De glimlach en onderdanigheid druipt van ons af, natuurlijk meneer agent! Wij zijn er voor uw plezier :-). Natuurlijk wordt je nooit meteen geholpen en wachten we rustig af, wij hebben geen haast! Ah, hij gaat wat zeggen!'Zeg hebben jullie ook kleingeld om te laten zien wanneer je weer terug bent in Nederland?' Nee meneer natuurlijk niet ! Wij maken een tour om de wereld, leven van een minimaal budget en maken altijd alles op. En al die muntjes bewaren dat wordt toch veel te zwaar op de fiets. We hebben net ons laatste geld uitgegeven aan deze bananen! Trots laten we de aankoop zien en draaien de geldbuidel ondersteboven, leeg! Punt één is gescoord. De man van de douane wordt al wat kleiner, zijn gezicht straalt teleurstelling uit en je hoort zijn hersenen kraken voor de volgende vraag. 'Dus geen cadeau voor mij?' Ach meneer maar natuurlijk wel! Hoe kunnen we u nou vergeten? IK, Isa, ben je cadeau! En ga vervolgens behoorlijk dicht in zijn aura zone staan, vriendelijk lachend en steeds dichter naar hem toe kruipend. Grote ogen kijken me verschrikt aan, gevolgd door een enorme lach en we mogen erdoor! Go, go you go ... ha ha lachen he!
Na een stukje niemandsland volgt Guinee. We zitten nog steeds in hetzelfde toneelstuk wat landje verplaatsen heet en voeren dit keer act twee op. We zijn net letterlijk de grens gepasseerd en zetten onze blonde pruik op. 'Zeg meneer is dit al grond gebied van Guinee? 'Zijn we daadwerkelijk de grens over?' He Youri hoor je dat, we zijn er, we zijn er! We pakken elkaars hand, springen de lucht in, zingen luidkeels en kussen de grond. Ha ha je moet die gezichten zien, dat is echt lachen! Wanneer we uitleggen dat dit al grens nummer veertien is lachen ze met ons mee. Maakt hun gezagsgevoel plaats voor trots en vinden ze het leuk dat we zo blij zijn om hun land te bezoeken. Het voelt als goede vrienden en al snel is de stempel gezet. We're in! Een enkele keer heb je er iemand tussen zitten die goed gedrild is. Maar in het kader van de aanhouder wint, schakelen we over op act drie. 'Wat zit er in de tassen? ' Oh wilt u het even zien meneer? Geen probleem! Ik loop grinnikend naar mijn voortas, maak hem enthousiast open en pak mijn kleinste slip eruit gevolgd door mijn meest sexy bh. Ze wapperen door de lucht, ik hou de man in de gaten. Hij kijkt wat zenuwachtig om zich heen, het schaamrood schiet hem naar de kaken. Zwart wordt intens zwart en al snel zegt ie 'madame, c'est bon, c'est bon.' Stempel Guinee is in de pocket ! Act vier? Die hebben we nog niet hoeven toepassen :-).
Traditie getrouw gaan we in het eerste het beste koffie tentje, barretje of eetstalletje even zitten. Actie pokerface is geslaagd! We glimlachen naar elkaar en deze wordt groter wanneer we de plastic zak met geld uit onze achtertassen halen. Op naar de zwarte markt om ons geld te wisselen zodat we de koffie kunnen betalen! Toch jammer dat we nooit de toneelschool hebben geprobeerd, we worden met de dag beter! Dus wie weet een mooi alternatief voor na het fietsen?
Liefs uit Conakry (nooit gedacht dat we hier na drie maanden weer terug zouden zijn),
Isa en Youri.
_________________________________________________________________________
Update, November 2012
Pret in bed met Malaria!
Het is 17 november en we vieren ons 4,5 jaar samen zijn in Kan Kan, de tweede grote stad in Guinee. Wauw boffen wij even! Kunnen we na een prachtige tocht dwars door de bush luxe uit eten met echte wijn erbij! We verheugen ons er enorm op !
Die dag zijn we niet echt top fit maar ach, kom we laten ons niet kisten en gaan gewoon. We denken dat de gezellige pre party van de avond ervoor ons nog parten speelt. En hoe los je dat op? Gewoon een lekker drankje bestellen. Even later hangt Youri in de achtertuin van het restaurant. Hij bekijkt van zeer dichtbij de grassprieten en denkt het nodig te vinden om ze van wat extra pokon te voorzien. We hebben het beiden warm en denken nog, jemig die Sahel temperaturen vallen toch niet mee. Wat dat betreft was Mauritanië beter te doen. Wanneer we elkaar aankijken moeten we een beetje lachen, zou het samen reizen zich nu dan parten spelen? We hebben niks te melden, kijken wat verveeld om ons heen en zijn blij als het eten komt. Eten, afrekenen en weg, en dat op ons eigen feestje. De dansplannen laten we links liggen, pfff moeten we even niet aan denken!
De volgende ochtend is het mis! Youri heeft de hele nacht rijkelijk zijn transpiratie vocht verspreid, we noemen hem feromoontje. Helaas is deze geur niet echt aantrekkelijk zoals je van dit stofje mag verwachten als je elkaar leuk vindt. Wat gaat hier mis? Isa maakt een grapefruit schoon en snijd daarbij in haar vinger. Nou ben ik normaal niet zo'n held met bloed maar deze reactie is wat overdreven; spontaan gutst het zweet aan alle kanten eruit, suizen de oren en kan ik nog net op tijd op bed gaan zitten. We kijken elkaar aan en weten, dit is niet goed!
Het kleine restje energie verzamelen we om naar het ziekenhuis te gaan. Fijn om in een grotere stad te zitten denken we nog, totdat we het ziekenhuis zien. In Nederland zou het een veredelde stal zijn! Mensen liggen op bankjes ziek te zijn. Als je geluk hebt lig je op een brancard met vliegen om je heen, ben je minder bedeeld dan moet je staan of op een houten bankje liggen. Oeps even vergeten dat we nog steeds in één van de armste landen van Afrika zijn! Gelukkig laten de lief lachende en behulpzame verplegers ons de armoede snel vergeten. Het is zondag en toch worden we ondanks de lange rij meteen geholpen. Soms heeft het ook zo zijn voordelen om blank te zijn! Wat tegen ons werkt is dat we zelfs in het ziekenhuis nog over de prijs moeten onderhandelen. Gezien ons energieniveau en het beroerde gevoel nemen we de verdriedubbeling van de prijs op de koop toe.
Na een gesprek met de arts worden we onderzocht op malaria, tyfus, suiker en ijzer gehalte. Dat laatste te danken aan het vel van Isa wat er wat losjes en zielig bij hangt. De bankjes zijn hard en de vliegen in overvloed. Naast ons geeft een vrouw haar kind de borst, een man met veel te veel bloed en vieze kleding loopt langs, aan de overkant rookt iemand zenuwachtig zijn tweede pakje sigaretten. Isa krijgt een aanval en weet niet waar ze het zoeken moet. De enige oplossing; afkijken hoe de locals het doen; hangend op het bankje, de vliegen voor lief nemen en flink zuchten en kreunen. Om en om krijgen we een aanval en dat schept een band. Bij aanval nummer drie komt de verpleegster bloed afnemen. Gewoon daar buiten op het bankje! De arm wordt afgeknepen met een plastic slangetje en de naald gaat er ruw in. Zijn die naalden bot of zo? Au! Later verteld Youri dat ze vooral groot waren en gelukkig wel steriel! De vele met bloed bedekte watjes op de grond maken ons ietwat misselijk.
Na vijftien minuten is de test is geslaagd, de uitslag minder! We zijn beiden in het gelukkige bezit van malaria. Wauw dat is toch echte liefde! Samen reizen, samen op de fiets en samen malaria krijgen. Niet zo handig denken we nog maar levend en zwetend op de vierkante meter die het bed heet blijkt het best gezellig! We weten precies hoe de ander zich voelt bij een aanval. De parasiet gaat op de rode bloedlichaampjes zitten en trekt echt alle energie uit je. De status van je lijf voelt alsof je de sauna bezoekt, afgewisseld met een koud bad, brrrr. Eten ? We moeten er niet aan denken! De Unicef gesponsorde ORS zakjes zorgen voor ons zout en suiker gehalte en houdt er enigszins de spirit in.
'He schat lekker hé zo samen in bed'Ben je ook zo lekker heet vandaag? Zullen we ff ? Nou ehh lieverd, ik sla vandaag even over! Zouden die parasieten ook op je humor knopje zitten? Daar is niks mis mee! Verder hebben we een heerlijk mistig gevoel in ons hoofd en zweven we regelmatig in een andere wereld. Ondertussen berekenen we onze score ; 7 maanden in malaria gebied en goed raak geschoten! Hmmm tot Zuid Afrika zijn we nog wel 24 maanden bezig. We hopen heilig dat het bij deze ene keer blijft! En mocht er nog eens zo'n vervelende parasiet aan ons blijven plakken dan graag weer twee voor de prijs van 1, dat bevalt ons wel! Inshallah!
Nu 7 dagen verder en we kunnen al rechtop zitten! Verder lijkt het alsof we dagelijks de marathon hebben gelopen en dat behoeft nog enige hersteltijd. Fijn dat we tot januari 2013 in Guinee mogen J. Wij zijn benieuwd waar we met kerst zijn!
Alle liefs van feromoontje en bleekscheet (Isa had een veel te lage bloeddruk en ijzer te kort, binnenkort maar eens tijger eten).
_________________________________________________________________________
Update, Oktober 2012
Shoppen in Afrika!
Nu we ons eigen appartement hebben is het heerlijk om wat meer samen en apart te zijn. Het is niet nodig om dingen af te spreken. We weten waar het huis is, de ontbijtspullen staan klaar in de koelkast en als we honger hebben lopen we even de straat uit voor een overheerlijk gegrild kippetje, lekker! Wanneer we zo luxe leven beseffen we ineens wat het reizen inhoudt. Je weet echt nooit, maar dan ook nooit waar iets is! Het is altijd zoeken, vragen en onderzoeken. Mega leuk en als je dan een tijdje op een vaste plaats bent voel je ineens hoeveel energie dat kost. Lekker dus om de tijd te nemen om het deze weken in Freetown anders te doen!
Waarom haasten als het leven op de fiets ons leven is? We merken dat het erg fijn is om een paar weken op deze manier te leven en de afwisseling te pakken die we nodig hebben. En bij zo'n periode van ergens wonen hoort natuurlijk ook een dagje shoppen! Na 17 maanden, fietsend in de felle zon zijn veel kleren verkleurd of versleten. Daarnaast heb ik gewoon ook het verlangen om weer eens iets anders in mijn tas te hebben dan de keuze uit shirt 1, 2 of 3! Na al die maanden op de fiets heb ik een shopdag wel verdiend. En ook al ben ik helemaal niet zo'n shopper, ik verheug me op dit uitje. Manlief laat ik thuis en ik ga met een goed gevulde geldbuidel op stap.
He, had ik gisteren niet ergens een sportzaak gezien? Laat ik daar eerst even heen gaan. Wellicht kan ik een nieuw fietsshirt scoren? Het is kenmerkend dat er veel Libanese in Afrika wonen, allemaal business mannen en met oog voor mooie spullen. Die weten wel wat ik wil , toch? Dat weten ze wel degelijk en ik krijg te horen dat zij alleen mannen kleding verkopen, de vrouwen moeten het doen met de straatstalletjes, that's all there is babe! Is er dan niet 1 winkeltje of zo waar ik lekker in de airco door de rekken kan snuffelen? Nee!
Hmmm, beetje teleurgesteld ben ik wel en ik laat ik me niet ontmoedigen! Het is knetter druk buiten, het zweet loopt met temperaturen van 43 graden van mijn rug en met mijn handen geklemd om mijn tas loop ik door de kleine drukke steegjes. Verkopers schreeuwen in mijn oren, zwarte handen raken mij aan om toch echt iets bij hun te kopen. Mijn tenen haal ik open aan de stenen die opgestapeld liggen en ik dus duidelijk over het hoofd had gezien. Zonder man aan mijn zijde hoor ik om de seconden hé babe, hé you sweetie en tot overmaat van ramp begint de moskee aan zijn 2e ochtend gebed. Even schakelen zeg maar. Ik krijg een groot Koninginnedag gevoel. Leuk om te swingen als je in Amsterdam bent maar voor mij nou niet de ideale setting voor een shopdag. Met het beeld van mijn zwarte shirt met gaten voor ogen en de lust om iets nieuws in die tassen te hebben ben ik vastbesloten om hier gewoon te gaan slagen!
Pfff over doorzettingsvermogen gesproken, ik geloof dat ik liever op de fiets zit met een dikke vette bergbeklimming voor ogen. Voordeel is wel dat je hier overal iets lekkers kan eten dus ik troost me met een ijsje, nog een ijsje en een chadpuri (couscous met yoghurt en veel te veel suiker) klinkt vies en is erg lekker! De suiker zorgt voor het 'up' gevoel en dat kan ik goed gebruiken.
En dan ineens heb ik beet! Wauw een nieuwe legging met tigerprint, dat past wel in Afrika! Leuk! Toch kan ik een traan bijna niet onderdrukken wanneer ik even later in een grote zak van Max zit te graaien tussen oude afgedankte shirts uit Europa. Alle bekende merken komen voorbij. Wat een armoede en tegelijk kan ik voelen dat de mensen dit dus altijd hebben! Eigenlijk is het voor ons best makkelijk om met een gevulde geldbuidel op zak te reizen. Terwijl dit dus dagelijkse waarheid is voor de mensen die hier wonen, dat besef ik maar al te goed. Graaiend door de stapel fantaseer ik stiekem over een pakje per post met leuke shirts uit Nederland :-).
Wanneer ik twee acceptabel uitziende en redelijk ruikende shirts heb gevonden wil ik ze graag even passen. Ha ha een pashokje is er natuurlijk niet! De verkoper ruikt handel en heeft een goed idee! Achter het muurtje van het Unicef Health center komt niemand dus dat moet lukken. Zie je het voor je? Ik in mijn nakie achter een paar stenen een shirt passen? Net op moment suprême komt er een jongen even om de hoek kijken. Wat doet die white woman daar? Hij schrikt zich te pletter! Daar gaat je image en zelfbeeld, zo erg ben ik nou toch ook weer niet? En ook fijn dat hij meteen rechtsomkeer maakt. Ik besluit er hartelijk om te lachen, wat een shopdag!
Maar eerlijk is eerlijk, de shirts passen me goed en zien er leuk uit! Na flink onderhandelen waarbij de prijs naar 2 euro en zestig cent zakt is iedereen blij. De afdeling g-strings is een zeer delicaat verhaal. Daar heb je ineens andere verborgen tassen voor die niet zomaar tevoorschijn komen. En als het je lukt dan heb je al gegeten en gedronken. Die komen ook uit de zak van Max, het leger des heils or whatever. Je ziet nog net de bruine vlekken niet voorbij komen, getver! Dan maar mijn eigen vertrouwde sloggi van 2 jaar oud, deze container zending laat ik even aan me voorbij gaan!
Mooie cirkel of life ! Eerst hebben we in Europa heel veel plezier van de kleding, vervolgens streelt het je ego en geeft het je een goed gevoel wanneer je het shirt in de zak van Max stopt. De mensen hier ontvangen de ladingen containers uit Europa met liefde, poetsen het wat op en leggen het liefdevol in hun stand. Vervolgens komt er zo'n gekke white woman, die het voor zijn weeksalaris weer terug koopt, en er ook nog blij mee is!
De verwennerij begint pas echt als ik voor meer geld dan de 2 shirts me gekost hebben een kop koffie ga drinken in de enige dure plek die Freetown rijk is, de café latte is er heerlijk! En daarmee ben ik voor 2 shirts, een nieuwe legging, een pak omo voor een flinke wasbeurt en een dure kop koffie nog vet onder de 10 Euro gebleven, lang leve het shoppen in Afrika!
Alle liefs,
Isa en natuurlijk ook van Youri die nu dagelijks geniet van de tiger-print-woman op hakken :-)
p.s.
Een maand Freetown was heerlijk! Met veel zin en nieuwe energie stappen we woensdag weer lekker op de fiets. Wij gaan voor het eerst in ons fietsende leven een kleine omweg maken ivm de veiligheid. In Ivoorkust is het erg onrustig dus hebben we besloten om een hele andere route te nemen! We mogen weer terug naar Guinee om daar een stuk van onze geliefde smak-route op te pakken :-) en gaan dan door het uiterste zuiden van Mali naar Burkina Faso. Leuke route, mooie uitdaging en zoals het er nu naar uit ziet wel het veiligst! We sms-en natuurlijk graag over onze nieuwe avonturen on the road!
_________________________________________________________________________
Oktober 2012, Land grens nummer 12!
Staat Sierra Leone nou als eerste op je must-see-vakantie-lijstje? Ehh, nou nee, althans niet bij ons! Voor ons is het een onbekend land wat gerelateerd is aan de oorlog, waarvan de TV beelden over kindsoldaten nog sterk op ons netvlies staan. Onze nieuwsgierigheid en lust om overland naar Zuid Afrika te gaan wint het van de beelden en die blijken met recht van 12 jaar terug te zijn! Sinds 2002 zijn de hulptroepen hier zeer succesvol geweest. De rebellen zijn ontmanteld, de diamanthandel stop gezet en meneer Charles Taylor is opgepakt. Op dit moment ontvouwt het land zich in volle bloei. Mensen willen in vrede blijven leven en dat is dan ook overal de boodschap die we langs de kant van de weg zien. Wellicht dat de uitspraak die zojuist is voltrokken in Den Haag; levenslang voor meneer Taylor, daar een mooie bekroning op is.
Wat blijft zijn de vele mensen met geamputeerde ledenmaten. Armen en benen missen als gevolg van mijnen en slachtingen door de troepen van meneer Taylor om zo zijn 'handtekening' op de mens achter te laten! Ik krijg een brok in mijn keel wanneer we naar een potje voetbal met krukken staan te kijken. Wat een spirit hebben deze mensen, ze bewegen zich er niet minder om! Er wordt hard getraind op het strand om de armenspieren te versterken als de benen ontbreken en andersom. Het fanatieke voetbalspel op krukken geeft naast de tranen in mijn ogen ook een big smile wanneer we zien dat het mogelijkheden geeft om weer geheel andere tactieken in te zetten. Geloof wel dat pootje haken verboden is :-). Al slenterend lopen we langs het strand, een toeterend geluid doet ons opzij springen! He, wat ?! We vallen bijna om van verbazing wanneer twee mensen in een rolstoel, met een niet geringe snelheid, door een motor de berg opgetrokken worden. Ik hoop dat ze goede remmen hebben wanneer ze downhill gaan, de bergen rondom Freetown zijn behoorlijk steil!
Na de zandwegen in Guinee blijkt de route vanaf de grens tot aan Freetown gesponsord te zijn door de EU. Ha ha lang leve jullie geld, wij zijn er blij mee! Heerlijk zwart, gloednieuw asfalt glijdt onder de wielen voorbij. Nooit geweten dat je daar zo van kan smullen! Wel lullig dat Isa dan meteen de 'bobbel' in haar achterband voelt. Na een mega klapband en een gescheurde buitenband is deze op lokale wijze met een autoband weer aan elkaar genaaid. Nooit iets van gevoeld totdat je ineens EU wegen krijgt. Gelukkig mogen we over 200 KM weer off road. Alhoewel, zo'n extra vibratie per seconden geeft best een leuke sensatie :-)
Al 'bobbelend' en zoevend over het asfalt komen we Mr. Condom tegen. Hij is metersgroot afgebeeld langs de kant van de weg. Toch jammer dat het dorpsmeisje van vanmorgen dat bord vast nog nooit gezien heeft! Ze is 15 jaar, zwanger van haar 2e kind, en weet niet wie de vader is. Later horen we dat uitgezonden mijn- en spoorwegmedewerkers vaak de boosdoeners zijn. Die zijn voor 3 maanden van huis en willen graag hun pleziertje. Voor wat geld zijn de dorpsbewoners al snel tevreden. Schrijnend om te zien! Zeker omdat naast het bord van Mr. Condom een groot bord met HIV-adviezen staat, je kan je voorstellen hoe dat er hier aan toe is.
Lekker om onze tanden in de eerste snack te zetten! Al snel hebben we door dat de smak route van Guinee verleden tijd is, wauw wat een walhallah hier. We proeven op 1 dag al meer spannende dingen dan we in Guinee in 6 weken hebben gegeten. Het fietsen schiet dan ook niet op. Mijn favoriete bezigheid is namelijk alles uitproberen en proeven, wat een genot! Helaas ruilen we het heerlijke Franse stokbrood die Guinee heeft overgehouden aan de koloniale tijd in voor witte kleffe Engelse puntjes maar krijgen daar wel het volgende voor terug; gemberbier, kokoskoeken, overheerlijk ananas en kokos ijs, sesamkoeken, mega grote bananen, overheerlijke gegrilde kip die net 5 minuten daarvoor nog kakelend rond huppelde, visspiesjes en mjammie vruchtenwijn van 18%, wij zijn blij :-). De beans in tomato saus en kleffe witte puntjes laten we nog even staan. Bijzonder toch om steeds weer te zien hoeveel invloed de koloniën op de diverse landen hebben gehad.
In de hutjes die we onderweg aan doen, zien we veel mensen en kinderen met klei op hun hoofd. He leuk zeg, zal zeker de lokale versiering in Sierra Leone zijn? Het ziet er mooi uit maar bij navraag waar het voor is blijkt dat die mensen gewoon knallende koppijn hebben. Ze maken een papje van klei, smeren dat op het hoofd en door de warmte trekt het de huid dan lekker strak, goedkoop en effectief! Wanneer we even later thee drinken en 5 klei-koppen zien zitten laten we toch maar een paar strippen paracetamol achter. Wees eerlijk een dagje zonder hoofdpijn is toch ook erg fijn, nietwaar?
Zwart versus wit viert hier hoog tij! Sierra Leone is het eerste land waar het discrimineren van de prijzen openlijk gebeurt. Je ben blank, dus rijk en dus is het allemaal volkomen logisch! De prijzen op de markt liegen er niet om en voor de hotelovernachtingen heb je twee kolommen; zwart weinig, wit veel. Nou ja het kan maar duidelijk zijn. Gelukkig zijn onze onderhandelingstactieken zo goed dat we vaak voor de zwarte prijs door mogen gaan! En als we het toch over discrimineren hebben, in ieder land hebben we een andere naam voor blanke. Hier noemen ze ons foutee (you white man). Ik bedenk me toch steeds hoe het zou zijn als ik in Amsterdam keihard 'hé jij zwarte zou roepen'? Ik dacht dat we die tijd wel gehad hadden. Hier is het de omgekeerde wereld in benaming en prijs. En soms kan ik het niet nalaten om ook heel hard ... he you black man, here white woman te roepen, leuk joh!
En ondanks het feit dat het 'maar' 9 dagen fietsen was van Guinee Conakry naar Freetown waren de dagen weer gevuld met mooie ervaringen en verrassingen! Zo zien we steeds meer mensen die langs de kant van de weg naar ons staan te kijken. We krijgen de mogelijkheid om reserve onderdelen vanuit Nederland naar Ghana te verschepen dankzij de zus van de man van een hele lieve vriendin, echt top! En na deze blijdschap even schakelen omdat de uitdaging zich voordoet van de gesloten grens tussen Ghana en Ivoorkust, gaan we het pakket ooit nog zien? We hebben dagen met veel te veel keiharde, onophoudelijke regen. Zelfs de mensen klagen dat het regenseizoen toch echt voorbij had moeten zijn. Neem daarbij een foutje in de wegkeuze, natte spullen doordat we tot kniehoogte door de plassen rijden en een enorme K-weg waardoor we 4 dagen later dan gepland pas in Freetown zijn. Het is een hard gelach wanneer we erachter komen dat de andere weg volledig geasfalteerd blijkt te zijn, gevalletje incasseren! Na weken zonder stroom hadden we ons erg verheugd op skypen, internet en weer wat meer contact met de buitenwereld zeg maar. Ha ha wishful thinking! Een mail wegsturen duurt, als je geluk hebt, zo'n 4 minuten en NU.nl aanklikken 7 voordat de pagina zich überhaupt opent, daarmee ben je snel klaar achter de laptop! Onderweg is Mr. Smily ons nieuwe vriendje geworden (een gele bol die licht geeft en fantastisch is in de tent, Mr. Smily zorgt al snel voor veel vrolijkheid tijdens de aanhoudende regen).
Eenmaal in Freetown is alles snel vergeten, wat een leuke stad! Heerlijke vibes, lekker chaotisch en enorm swingend. De mensen hebben hier enorm veel humor en dat helpt wel wanneer je samen even een dipje hebt. Zestien maanden non stop op elkaars lip, het verwerken van alle indrukken en sommige tegenvallers maken dat we samen even in de overleef stand zitten en daar is ruimte voor nodig! Heerlijk dat we dat nu hebben gecreëerd in ons eigen appartement met uitzicht over zee. Samen kijken we vanaf ons balkon naar de ondergaande zon en prijzen ons na een dip van een aantal dagen weer erg gelukkig met elkaar!
Dit gaan we nog lekker een maandje doen! Gelukkig hebben ze ons een visum voor 3 maanden gegeven dus dat komt goed! We ervaren echter wat meer uitdaging rondom de oplaaiende onrust in Ivoorkust. De grenzen gaan dicht en wij zien de overland route en daarmee ook ons pakje in Ghana in gevaar komen. Maar wij zijn natuurlijk niet voor 1 gat te vangen! We hebben vandaag binnen 5 minuten ons visum voor Mali gekregen! Een geheel andere richting waar we erg enthousiast over zijn . Dat we daarmee weer even de smak route door Guinee moeten aanvaarden en waarschijnlijk kerst in een moslim land vieren zonder alcohol voelt helemaal goed. Wauw gaan we ineens de bekende moskee in Djenne bekijken en wellicht een trekking doen in de Dogon vallei. Een onverwachte wending die we met veel plezier nemen! Het maakt ons wel nieuwsgierig wanneer we dan in godsnaam in Zuid Afrika gaan aankomen? Wij denken dat het een vijf-jaren plan gaat worden!
Voor nu alle liefs uit Sierra Leone,
Freetown,
Isa en Youri
_________________________________________________________________________
Update, September 2012
650km lang rode zandwegen met keien...
We voelden het allebei direct bij de grensovergang van Senegal naar Guinee Bissau, een enorme rust kwam er over ons heen en net alsof er een drukkend gevoel van ons afviel. Het heeft natuurlijk iets romantisch dat je vlak na een grensovergang naar een volgend land ook daadwerkelijk iets anders ziet en iets anders voelt. Dus laat je je verleiden en geef je je hoofd de leiding. Die roept dan; 'ach nee joh, doe niet zo raar' ! Je bent hier net en wat weet jij nou van dit land? Gelukkig heeft je hoofd het nooit bij het rechte eind en merken we steeds weer dat onze intuïtie haarfijn en zeer scherpzinnig ontwikkeld is.
Verliefd zijn op een land is mega leuk! Gewoon weer ouderwets vlinders in je buik. Fietsen met een grote roze bril en een big smile, wauw wat een fantastisch land! De mensen lachen je tegemoet, kinderen zingen vrolijk branco bene, branco belele en daarmee hebben we de naam toubab (blanke) na Senegal achter ons gelaten. De Creoolse taal zingt over de rijstvelden en stemt iedereen vrolijk, handen gaan enthousiast omhoog als we langs fietsen en wij worden met het uur verliefder!
Verliefd op het land, de knalrode vogels, de groene rijstvelden, de hutjes met hun gezellige veranda's, eten bij kaarslicht omdat elektra nauwelijks aanwezig is, jezelf wassen in de regen, want stromend water is een schaars goed. Vrouwen pompen het water uit putten en slaan ritmisch met hun houten stampers in een bak om de lekkerste maaltijden te maken. Het lijkt wel of het hele land zingt van vrolijkheid.
Guinee Bissau is op papier een van de armste landen van Afrika waarbij elektra, stromend water en goederen een luxe is. Doordat er veel landbouw is met cashewnoten en vis zouden wij een aanvulling willen maken dat het wellicht in materialisme het armste land is waarbij er wel voldoende eten beschikbaar is.
Bijzonder hé dat we eerst niet naar Guinee Bissau durfden vanwege de coupe en het negatieve reisadvies. Wij voelen ons hier ontzettend veilig! Slapen buiten onder een klamboe en genieten van de volle maan en de prachtige sterrenhemel.
De zorgen voor de monsoon zijn definitief voorbij! Rijden in de regen is leuk, verkoelend en maakt het landschap frisser en mooier dan anders. In de avond genieten we van de fantastische wolkbreuken, het kletteren van de regen op het dak en krijgen we vaak een prachtig schouwspel van licht en geluid. We beseffen ons dat we daarmee eigenlijk wel 'alles' gehad hebben; droogte in de woestijn, koude in het atlas gebergte, harde wind tegen, felle zon en slechte wegen. Dus waarom zouden we ons nog zorgen maken voor wat gaat komen? Alles heeft zijn charmes. En in het ritme van de seizoenen en de afwisseling die het met zich meebrengt genieten we steeds weer anders.
Dit keer ervaren we hoe leuk het is om blanco een land binnen te rijden. Om de lege pagina's te laten vullen met hun eigen verhaal. Om je nieuwsgierigheid te prikkelen en vervolgens te gaan lezen over de geschiedenis. Zo werden wij aangenaam verrast door het zachte zingende Creoolse taaltje afgewisseld door het Portugees. Het voelt als thuiskomen bij familie in Portugal en samen met de bijzonder lekkere wijn is dat heerlijk genieten! De mensen zijn zacht en liefdevol en leven vanuit hun hart.
Simple is more, en ook hier is dat echt zo! Wij mogen daarvan mee genieten en komen door ons simpele leven ook steeds meer in de kern. Het maakt ons intens gelukkig en dankbaar. Bij vertrek in Nederland nooit bedacht dat een broodje met aardappel en ui zo smaakvol kan zijn en je een gat in de lucht springt bij het lokale ijsje gemaakt van de Baobab vrucht.
Wij gaan dus nog even door met dit geweldige leven!
Alle liefs vanuit Conakry , 6 weken later ;-), ha ha dat krijg je als je geen stroom hebt!
Isa en Youri
_________________________________________________________________________
Gambia here we come!
Op de fiets komt er vaak een moment dat we elkaar aan kijken; een begrijpende glimlach, een weten van elkaar zonder woorden en het besef dat de dagen die wij op de fiets meemaken wellicht nog niet zo makkelijk te verwoorden zijn. Hoe leg je nou aan anderen uit wat het leven op de fiets inhoudt?
Soms voelt het als de achtbaan in de Efteling; wachten in de rij, je verheugen op wat komen gaat en dan is het daar, jouw karretje! Je riem wordt vast gemaakt en je beseft dat het je steun en toeverlaat is voor de komende minuut. Klik, klik, klik het karretje gaat omhoog, de wereld onder je wordt kleiner, je lacht wat zenuwachtig en bemerkt dat de stiltes om je heen groter en groter worden.
Ieder bevindt zich in zijn eigen wereld, wellicht met spanning, wellicht met een gevoel van sensatie. Het karretje houdt even stil, je begeeft je op grote hoogte en voor je het beseft wordt je afgeschoten, daar ga je! Er ontglipt een gil, gevolgd door een lachen, je voelt de druk van de band op je schouders en beseft dat het veilig is, je kan je ontspannen en durft je over te geven aan de zwaartekracht. Het gevoel van vrijheid neemt de overhand, spontaan gooi je je handen in de lucht, je zweeft! Wauw, een enorme glimlach en het gevoel dat je de hele wereld aan kan!! Spanning, sensatie, vrijheid, je leeft !! Met een ruk kom je tot stilstand, je stapt uit en kijkt vrolijk om je heen. Je bent klaar om je enthousiasme te delen tot je beseft dat het jouw wereld en jouw waarheid is. De buurman is ietwat stil en bleek en de buurvrouw stapt wankel uit. In die ene minuut met de ander zo dichtbij hebben we allebei een compleet andere ervaring.
Zo voelt het fietsen vaak ook, als een ritje in de Efteling maar dan langer, voor dagen, weken, maanden en nu al ruim een jaar. En na 13 maanden is er voor het eerst een moment gekomen dat de rollercoaster even stopt gezet moest worden. De hersens werden wat oververhit en het hart is nog steeds aan het overwerken om alles een plek te geven.
Liefs Isa en Youri, Cap Skirring, Senegal
_________________________________________________________________________
Jazz festival in Senegal
De stad vibreert, de straten zijn ineens schoon, marktkraampjes worden opgebouwd en wanneer we naar de opening van het festival lopen zien we heel veel lekkere eettentjes. De big mama's zijn uit hun huizen geslopen en maken de meest heerlijke gerechten voor hun deur klaar. Iedereen heeft zich mooi en feestelijk gekleed. Het is een bonte verzameling aan kleuren en ieder draagt het vol trots en passie. De stad heeft in 24 uur letterlijk een metamorfose ondergaan, wij genieten van de andere vibes die het festival met zich mee brengt!
Youssou N'Dour, tegenwoordig minister van cultuur, gaat samen met Charles Aznavour de opening doen, die willen we natuurlijk niet missen! De aankondigingen zijn groots en wij gaan het meemaken! Lekker op zijn Hollands zijn we er een half uur voor aanvang om een goede plek te scoren. Huh? Geen kip te bekennen! Flexibel als we zijn vinden we het jammer dat we de opening gemist hebben en gaan alvast lekker zitten voor het volgende optreden.
Aan vermaak geen gebrek :-) Afrika werkt regelmatig op onze lachspieren en ook bij dit evenement. Heerlijk om te zitten en te kijken! Alleen zijn we na 1 ½ uur toch echt benieuwd wanneer het dan wel gaat beginnen? Mijn buurvrouw, gekleed in knal rood, antwoord ; 'oh tja nou eh ik denk over een paar minuutjes of zo'. Niemand maakt er hier een probleem van dat het in totaal 2 uur later start. Wij zijn er bijna aan gewend en ook al zijn we behoorlijk relaxed, wij kunnen nog steeds niet aan de Afrikaanse standaard tippen, de lat ligt hoog!
We hebben deze dagen het doel om al onze zintuigen te laten genieten van Jazz. Een hele uitdaging wanneer je van vette house houdt en zeker wanneer Rene Urtreger van start gaat. Na een uurtje vinden we dat we genoeg geoefend hebben en lopen heerlijk naar huis. Beetje teleurgesteld over het missen van Charles trakteren we onszelf op een nummertje van hem op youtube.
Grote ogen wanneer we hetzelfde nummer vanaf buiten ineens stereo horen ... nee, wattttt hij staat NU op het podium! De hakken van Isa worden verruild voor gympen en wij sprinten erheen, iemand van 88 die nog zingt, wauw dat willen we zien! Maar wat de leeftijd al deed vermoeden hou je dat niet zo lang vol, gemiste kans. Niet getreurd, als toetje krijgen we ineens alsnog Youssou N'Dour te zien.
Bij het woord 'grand opening' hebben ze een totaal ander beeld! Zou opening hier betekenen we doen het in het midden? Dat de minister hoog aangeschreven staat weten we. Ooit meegemaakt dat de band halverwege een nummer moet stoppen, omdat meneer met volledige escorte graag wil vertrekken en zodoende de eerste 10 rijen leeg maakt? Daarmee verdenken wij hem direct van laat-kom-gedrag in het begin en zitten we toch weer op 1 lijn met het woord opening. Smile :-)
Wanneer we later van de bandleden van de Nederlandse New Cool Collective band horen dat we Charles helemaal niet hebben gemist en dat hij gewoon ere gast was die avond, verbreedt de smile zich nog wat meer. En die smile gaat zeker niet meer weg wanneer we bij het verlaten van het veld zien dat de chemische veld toiletten worden gebracht. In ieder geval fijn voor de komende dagen ;-)
Afrika is echt verrassend anders!
Veel liefs uit deze swingende stad,
St. Louis, Senegal
Isa en Youri.
_________________________________________________________________________
Mother Africa in Mauritaniё
Ze noemen het hier Mother Africa, zwart Afrika, en dat voelen we bij binnenkomst! Na ons record van 142 km fietsen op 1 dag zijn we onder de indruk van de andere sfeer hier. Nouadhibou here we are!
Zwart Afrika is wennen en dat doen we graag veilig achter het glas van de patisserie, eens kijken wat daar buiten allemaal gebeurt. Vrouwen gaan kleurrijk gekleed, mannen hebben hun hoofden gewikkeld in blauw met witte sjaals tegen het zand, kindertjes kijken je met hun zwarte kijkers aan terwijl hun handgemaakte tol over het asfalt zoeft. Het verkeer kent geen regels, gewoon op de weg blijven en zoveel mogelijk auto's ontwijken. Een deuk meer over minder is zichtbaar geen probleem!
On the road door de woestijn voelt het landschap als Tanzania, prachtige bomen vergroeit door de harde wind, zandduinen glijden aan ons voorbij en de vele nomaden tenten kleuren de horizon. Tenten waar je altijd meer dan welkom bent en waar ze met plezier thee voor je maken. Wij zijn onder de indruk van deze ceremonie, vol aandacht, liefde, traditie en zorgvuldigheid. De schuimlaag doet je denken aan een biertje ;-). Daar staat voor de moslim in Mauritaniё echter 5 jaar gevangenis straf op! Onze straf is nog niet helemaal duidelijk en dat gaan we hier ook zeker niet uitvinden!
Handen schudden met de andere sexe is echt verleden tijd, we drinken water uit waterzakken van wel 1250 liter en laten braaf ons paspoort zien bij de vele politie checkposten. We worden in de gaten gehouden en de volgende post is al op de hoogte van onze aankomst. Boodschappen doe je onderweg in oude vervallen caravans waar je koopt wat er is! Wat blikken sardientjes en met geluk scoor je een pak melk. De vele vliegen krijg je er gratis bij, ze zitten al 'bijna' binnen onze acceptatie zone. En ja het is met recht wennen! Isa krijgt haar strings ongewassen terug want die waren toch echt ietwat te pikant voor een land waar 99% van de bevolking moslim is! En wanneer we tijdens de lunch op een stapel stenen zijn gaan zitten worden we dringend doch vriendelijk weggestuurd, we zitten in de moskee!
43% van de mensen leeft hier onder de armoede grens, dat voel je en dat zie je! Het laat je beseffen dat wij het zo ontzettend luxe hebben. Daarmee genieten wij dubbel van een zanderig broodje en een schuilplaats tegen wind en regen. Regen? Ja !!! De enige planning die wij nog hadden was om voor de hitte de woestijn te doorkruisen, nu de regen 4 maanden te vroeg is en de hitte uitblijft, laten wij ook dit laatste stuk planning los, wij zijn daarmee tegenwoordig echt in het moment en daarmee ook erg nieuwsgierig hoe lang wij erover doen om in Zuid Afrika te komen, ha ha we vinden het namelijk overal leuk! Zelfs bij een leeg tankstation met alleen maar zand om ons heen.
Na 11 maanden fietsen, 10.000 km op de teller en 2200 km woestijn voelen we dat we behoefte hebben aan 'verwerkingstijd'. Echt waanzinnig leuk om bij binnenkomst in St. Louis te voelen dat we dat hier gaan doen! We vinden meteen een huiselijk appartement in een kleurrijke omgeving en gaan daar natuurlijk nog uitgebreid over vertellen!
Geniet naast het verhaal ook van onze vier nieuwe filmpjes uit Marokko, twee van West Sahara en Mauritaniё.
Liefs uit swingend St. Louis, Senegal
Isa en Youri x
_________________________________________________________________________
Up-date, april 2012
Spelen in de woestijn...
Wat een kracht zit er in die stilte! De woestijn laat ons de impact zien van al zijn facetten die hij ons te bieden heeft. Voor de wind ben je een speeltballetje waar je ongenadig aan overgeleverd bent. Hij is je vriend en vijand in deze immense vlakte, je verkoeling tijdens de warmte, je maatje wanneer je hem in de rug hebt en je vijand wanneer hij rakelings vanop zij komt alsof hij het op je gemunt heeft. Nog lelijker doet ie wanneer hij het zand in je ogen laat waaien, aan de tent klappert alsof hij hem mee wil nemen en je vertrouwt hem niet wanneer hij ineens gaat liggen. Geen geklapper aan je oren, geen alertheid en alle rust om mee te resoneren met de stilte van de vlakte.
Alsof je na kilometers leegte, na kilometers trappen aankomt op een andere laag. Waarbij de positieve en negatieve kanten letterlijk en figuurlijk aan het zonlicht worden blootgesteld, de naakte waarheid waar geen ontkomen aan is, you're in! Het laat je zien wat je zonder enige bescherming van muurtjes doet en geeft je de kans om elkaar en jezelf te mogen ont-moeten en verder te groeien. De stilte is intens, je hebt elkaar nodig en dat voel je. We leren elkaar op een andere manier kennen, ontdekken nieuwe dingen en laten na de ontmoeting met de naakte waarheid vooral graag het kind in ons zege vieren! We spelen met lege autobanden, houden een waterflessen gevecht en lachen met volle teugen wanneer we het spelletje running camel hebben ontdekt.
Marokko krijgt steeds meer de overhand in de West Sahara, de rode vlag doemt op en de militaire checkposten zijn niet meer op 1 hand te tellen. We begrijpen de Marokaanse mensen wel die voor 150 euro bonus hier graag heen gaan. Bij de politieposten is het fun en leren we in no-time de nieuwe voetbalhelden van ons trots oranje. Met Gullit en Cruijf komen we hier echt niet meer weg.
En de woestijn geeft nog zoveel meer! We zien iedere dag dromedarissen, de woestijnrat is ook al gesignaleerd en de eerste fatamorgana hebben we aan de lijve mogen ondervinden. Een onverwachts plekje voor koffie maakt je zo blij als een kind, net als vele mensen die stoppen om te vragen of we genoeg eten en water hebben. Prachtige lege witte stranden en de zon die fel gekleurd is wanneer hij ondergaat. We eten drop van Nederlanders die onderweg zijn naar een goed doel in Gambia, worden door andere Nederlanders uitgenodigd in hun truck om een heerlijk maaltje mee te eten en kunnen tegenwoordig al in een half uur onze spaken vervangen ... ik zeg je de woestijn is zo slecht nog niet, zeker niet wanneer je er ook nieuwe high heels kan kopen, I did it ;-)
En ... we hebben de 5 km off road langs de mijnen overleefd. Mauritania here we are! Veel om over te schrijven maar nu eerst ff wennen aan zwart Afrika, wat met recht een hele andere en nieuwe beleving is! Het is hier zo leeg dat T-mobile het laat afweten, drie weken dus geen sms-verkeer vanaf onze kant!
Liefs uit Nouadhibou
Isa en Youri
p.s. We genieten er ENORM van als jullie berichtjes terug sturen, echt leuk om te merken dat de blog gelezen wordt! EN we vinden het super leuk om te horen hoe het in het Hollandse is ....
_________________________________________________________________________
Up-date, maart 2012
De wind blaast in de rug, het zweet loopt met pareltjes van ons voorhoofd, de banden zingen over het asfalt en wij hebben een glimlach die niet meer van ons gezicht is te slaan! Wauw dit is toch 'de' natte droom van iedere fietser ... zonder moeite met 40 km per uur door de woestijn sjeesen! Ha ha daar kan Armstrong nog een puntje aan zuigen ;-) De vlakke weg ligt voor ons, rechter dan recht en in dit geval een goddelijk vooruitzicht! We mogen vandaag nog 100 km en daarmee stijgen we vet boven ons gemiddelde van de afgelopen 'fiets-maanden' uit. Toch leuk voor ons ego!
Sensation white klinkt via de i-pod in onze oren, we luisteren naar dezelfde muziek wat met deze snelheid en in peleton rijden een band schept. Verbinding wanneer we de duimen naar elkaar omhoog doen; geen woorden en zoveel betekenis ... gaat het goed met je schat? Geniet je ook zo? Onderweg hebben we honger en ontdekken een nieuwe smaaksensatie; warm brood gedipt in caramel yoghurt, wat je al niet ontdekt wanneer je doet wat in je opkomt! Zonnesteek denk je of gewoon echt lekker, just try! Nog maar 1700 kilometer te gaan en dan begint een volgend feest ... ons eerste bezoek komt langs in Senegal!!!! Wat een gaaf vooruizticht!
Wij sjeesen morgen weer verder, de eerste waterput tot Dakhla is 300 km verderop, wij zien uitdagingen! Heel veel liefs uit Laayoune waar we genieten van NOG een extra rustdag in een stad die de lonelyplanet als waardeloos beschrijft en die voor ons met ijs en pizza juist meer dan goddelijk is.
Isa en Youri.
_________________________________________________________________________
Up-date, februari 2012
Met hoge snelheid zoeven de ezels, marktkraampjes en andere autogebruikers aan ons voorbij. Het geluid van Marokkaanse muziek galmt door de boxen en in no time staan we op de luchthaven van Marrakech, het voelt als een compleet andere wereld! De 6 fietstassen hebben we verruild voor een rugzak en zo gaan we op weg naar Nederland, spannend!
Aan onze oren merken we dat de landing wordt ingezet, de piloot meldt dat het -15 graden is en zo vlak boven Schiphol ervaren we dat dit anders is dan anders. Het voelt als vakantie en niet als thuiskomen! Maar waar is dan thuis? Daar waar de fietsen staan! Een mooie gewaarwording ...
Wauw en wat een feest in Nederland! Lekker met je billen uitgebreid zitten op een schone toiletbril, onze lijven genieten onder de douche van de grote hoeveelheden warm water en we moeten even wennen aan de geordende hoeveelheden levensmiddelen in de Albert Heijn. Bij het naar buiten gaan geven we de bekende straatverkoper van de daklozen krant een muntje en voelen; het leven gaat hier verder en wij zijn aan het veranderen.
Het is mooi om te beseffen dat het geluk in jezelf zit en het niet uit maakt waar je bent. Alle luxe voelt als een feest en is ook zo relatief! Geluk ben je zelf, met dat wat er is en zo voelt het ook! We smullen van de kaas, drop en wijn en weten ook dat wanneer we het niet hebben het helemaal goed is. Wat een rijkdom!
In Amsterdam ontmoeten we Leo, een andere wereldfietser, die ons een cameralens cadeau doet! Ontroering dat we via een oproep dit voor elkaar krijgen. Leo, wij zijn je enorm dankbaar en ontmoeten je graag somwhere-on-earth tijdens je eigen fietsreis!
Samen zijn met familie en vrienden, knuffelen, delen, lachen, vertellen, sneeuwballen gooien, nog meer knuffelen, heerlijk! Skype, foto's, filmpjes en de mail hebben ervoor gezorgd dat we gewoon 'verder' kunnen praten! En dat blijven we natuurlijk doen! Ons visum voor Mauritanië is binnen, ha ha nou die relaxte sfeer, zwarte negers en vele overland trucks bij de ambassade beloven weer veel avonturen, wij kunnen niet wachten en gaan morgen, na lange tijd, weer op de fiets!
Liefs uit zonnig en bekend Marrakech,
Isa en Youri
_________________________________________________________________________
Het deuntje van Billy doet ons ontwaken uit een diepe slaap. Buiten waait de wind, het is nog donker en wanneer je je hand buiten de slaapzak steekt wil je eigenlijk meteen weer terug. De snooze knop doet het goed vanmorgen! De wanten gaan aan, we ontdooien het water uit de bidons en bij het eerste straaltje zon staan wij erin! Brrr wat koud!
In Agoudal vragen we de weg. Gaan jullie dat echt doen? Het is off-road hoor met 500 meter stijgen en er is sneeuw op komst! Daarbij is de weg een uitdaging, zal er geen verkeer zijn en wonen er alleen nomaden! We kijken elkaar aan, het avontuur trekt! Wat kan ons gebeuren? Doen we het? JA we gaan ervoor !
We fietsen over zand, keien en bevroren grond, de wind blaast om onze oren en we kijken elkaar aan ... is dit echt leuk? En wederom besluiten we ervoor te gaan! Beetje zenuwachtig en ook met een gevoel van vrijheid fietsen we het gebergte tegemoet. Vrouwen met ezels en enorme takkenbossen lopen langs, het pad wordt kleiner en brengt ons naar een immens gebergte! Wanneer Youri voorop fietst en ik niks dan bergen zie voel ik me ineens heel erg klein worden.
De eerste sneeuwvlokken dwarrelen naar beneden, wanneer we 2 nomaden tegen komen. Salaam! Enthousiaste mensen die ons uitnodigen voor de nacht. Het weer gaat omslaan en we moeten echt in hun hutje slapen. Nou dat laten we ons geen twee keer zeggen! Even later zitten we in een rokerig donker hutje aan de mierzoete thee en smullen we van de smakelijke chapati broden en tajine, het voelt als luxe en verwennerij! De schapen kruipen om ons heen, het kaarsje dooft en wij slapen met al onze kleren, inclusief regenjack en wanten, aan onder 4 dekens die je echt niet op je blote huid wilt hebben. Een hartverwarmend gevoel dat wij hier mogen overnachten, welterusten.
Soms is het beter om niet altijd alles te weten! Deze dag blijkt de zwaarste ever! De weg gaat zo steil dat we meer naast de fiets lopen dan erop zitten. De sneeuw van vannacht heeft de pas een mooi dons laagje gegeven. We glibberen er met de fietsen overheen, glijden uit, en moeten elkaar helpen om er überhaupt overheen te komen. Naast het geruis van de wind hijgen we vanwege de zware inspanning op grote hoogte. De wind striemt de handen koud en maakt dat we soms bijna van de berg waaien. We lachen, kijken elkaar aan en genieten van dit avontuur!
Afzien verbroedert, maakt de liefde groter en het besef dat we het belangrijkst in elkaars leven zijn. Tranen wanneer we er zijn, zo mooi, zo indrukwekkend, zo verbonden en sterk met elkaar dat we dit avontuur aan kunnen! Het landschap laat ons stil worden en doet ons beseffen dat er zoveel meer in het leven is! Het blijft bijzonder dat wij dit samen zo intens mogen en kunnen beleven!
Na twee dagen komen we aan op zo'n plekje waar je meteen wilt blijven! We zien de eerste bloesem aan de bomen, en ze hebben er een echt Nederlands tijdschrift! Lekker lezen op de kussens, thee drinken en uitrusten, wat een genot.
Liefs vanuit de Gorges du Dades,
Isa en Youri
_________________________________________________________________________
Ik heb een tante in Marokko
In de haven van Spanje is het feest der herkenning, voller dan vol bepakte busjes op weg naar hun tante in Marokko. De reis naar Afrika is begonnen! Toch wat spannend deze oversteek naar een nieuw continent, dus gaan we goed voorbereid op pad.
Op de boot leren we onze eerste woordjes Arabisch die al snel van pas komen! De boot komt 3 uur later in het pikkedonker aan op een plek die anders is dan gepland, 80 km verderop! Nu 10 km in het donker fietsen, naar een onbekende plek waar we de eerste ranzige slaapplek te pakken hebben. Salaam (hallo) Marokko & Sukran (bedankt), daar gaat onze voorbereiding.
De natuur van het rifgebergte is overweldigend! We klimmen naar de hoogste pas so far en genieten van de fantastische uitzichten. We stappen met recht in een andere wereld, zien onderweg kleine hutjes, mensen op ezels en drinken water uit de put. De enthousiast zwaaiende mensen toveren iedere keer een big smile op ons gezicht. Ook als na 2 dagen regen, kou en mist de weg is veranderd in een grote modderpoel. Het fietsen zetten we, met 6 km per uur, al glibberend voort door de bergen. Een moddergevecht is echt overbodig, die zit 'all over'.
Wanneer je in de kleine toeristloze dorpjes beland is er echt niks. Zo hebben we de tweede ranzige slaapplek te pakken, zetten we de tent op voor het politiebureau (safety first) en slapen we een nacht in een olijvenfabriek omdat dit altijd nog beter is dan de modder buiten, deze eerste week voelt als een leuke, spannende en positieve uitdaging!
De geurige wierrook en vrolijke klanken komen ons tegemoet wanneer we Fes binnen rijden. Met de fiets, bagage en onszelf door de wasstraat waardoor de modder plaats maakt voor een glanzend nieuw leven. Fes voelt als een culinaire vakantie met veel rust. We proeven, na flink onderhandelen, van de lekkernijen, worden wakker van de moskee en genieten enorm van ons eigen huis met dakterras! De vrouwen lopen gesluierd en brengen hun tijd door in de keuken, de mannen drinken vooral veel koffie op het terras net als wij! Een mooi moment om 2011 samen af te sluiten en terug te blikken op 7 maanden fietsen, waarbij we heerlijk verder dromen ... huisje in Senegal?
Liefs uit Fes, Marokko,
Isa en Youri
_________________________________________________________________________
Blog Update van Isa en Youri
Portugal in een notendop
Op dit moment klinkt het avondgebed van de moskee in Fes (Marokko) door de luidsprekers, een totaal andere wereld waar we jullie later alles over vertellen! We willen de ervaringen en foto's van Portugal graag nog met jullie delen, hierbij Portugal in een notendop.
Portugal was anders in alle opzichten en daardoor ook weer heel erg leuk! Onstuimig weer voor langere periode, wolkbreuken die op je tent en regenpak neer kletteren en een weg waaiende tent, windkracht 9 aan de kust en het gevoel dat we in de verkeerde film zijn gestapt. Moeilijker kampeerplekken vinden door de vele bebouwing en bange Portugezen wanneer we om een stukje gras vragen, ha ha je zou denken dat wij zo eng zijn! Mooie is wel dat wanneer de Portugezen het zien zitten je ineens ook alles krijgt!
De kust is ruig, woeste zee en hoge kliffen, vergezichten en verlaten strandjes. De honden zijn even wennen, zeker wanneer ze voor de hoofdprijs van een lekker sappig kuitje gaan! Voor het eerst een kudde herten van 40 stuks gezien, wilde zwarte varkens, lekke banden gehad en een uitdaging om voor het donker een plekje te vinden! Om 17.00 is het echt donker en gaan we met de kippen op stok!
Lissabon is verwennerij ten top! De maak-Isa-gek-actie bij de Starbucks na 6 maanden! Liefde, gezelligheid en feest der herkenning bij de broer van Isa, met nichtje Victoria zandkastelen bouwen en het gevoel van een 'thuis' hebben on the road. Smullen van de chocoladeletters en vele heerlijkheden opgestuurd door vrienden en familie uit Nederland.
En Portugal is nog zoveel meer; het hechte familie leven, de oude mannetjes op de dorpspleinen, de uitgestrektheid in Alentejo, stilte en mooie natuur, het land van de barretjes, stijgingen van 18%, de gezellige tegeltjes die de huizen vrolijk kleuren, ezels, het gevoel dat de tijd hier stil heeft gestaan, slapen bij de brandweer en voor het eerst een groot kampvuur gemaakt.
Dank je wel Portugal, wij hebben van je genoten!
Alle liefs vanuit Marokko, Fes
Isa en Youri
_________________________________________________________________________
Marokko in 160 tekens:
Salaam! WAT GAAF! Met een big smile de 1e kms; hoge bergen, ezels, munt thee, mercedes benz, bumpy weg, zwaaiende mensen en super eten x
_________________________________________________________________________
November 2011;
De interne reis
Naast het verlangen van de fysieke weg is de interne reis een diep gekoesterde wens. Deze is drie jaar geleden al begonnen met het durven dromen, het uitwerken van deze droom en het daadwerkelijk realiseren hiervan.
Vervolgens afscheid nemen van de mensen in Nederland met daarbij verschillende emoties; plezier, tranen, loslaten, verdriet en lachen. De interne reis zet zich nu voort op de fiets. De fysieke inspanning, afwezigheid van afleiding en de stilte van de natuur zorgen voor een grote scherpzinnigheid.
Als waarnemer van jezelf levert dit een groot inzicht op! In kleine en grote gedragingen, denkpatronen en gevoelens. Sinds we op de fiets zitten houdt dit ons aardig bezig. De ene golf is nog niet geweest of de andere dient zich alweer aan; keuzes maken, afstemming met jezelf en samen, boosheid en verdriet, plezier en uitbundigheid, actie en interactie. Tijd en ruimte om het te onderzoeken maakt het een groot palet van gevoelens.
Hadden we daar in Amsterdam een vorm in gevonden, hier komen ze allemaal aan het licht. Geen tapijt om je even onder te verbergen, gewoon de rauwe waarheid die gezien wil worden. Mooi om gezamenlijk mee bezig te zijn, hoewel dat in het moment zelf wel eens anders wordt ervaren.
Einde van de maand gaan we 10 dagen Vipassana meditatie in Barcelona doen, je kunt je afvragen of we die dan nog nodig hebben :-)
Liefs,
Isa en Youri
Je kent ze wel, op dit moment een zeer bewegelijk stel.
Cheers uit Renaison.
www.ithaka.im
_________________________________________________________________________
De Santos fietsen zijn besteld!
Een mooie reis om tot de ideale fiets te komen! Vooraf hebben we een lijst bekeken op de site van Santos, waar moeten we eigenlijk over nadenken? De banden en de kleur van het frame konden we nog wel verzinnen, maar heb je wel eens van spacers gehoord, of bepaald welk balhoofdstel je moet kiezen? Met dank aan Robbert zijn we nu volledig op de hoogte van de ins en outs van de fiets!
De verschillende onderdelen liggen bij Santos op tafel, leuk om te zien! Vooral omdat deze op plaatsen in de fiets terugkomen waar je ze vooral niet meer zult zien. Alles is van top-kwaliteit, een verhaal wat klopt en wat je terug ziet en voelt in de fiets... een dijk van een huis waar je wel een stukje mee kunt gaan fietsen ;-)
Na een ritje door het magazijn was de smile niet meer van ons gezicht te krijgen, wat een prachtige fiets en wat een heerlijk gevoel! Het zadel lekker hard, geen standaard vanwege het gewicht, en lekker grote trappers om zo veel mogelijk kracht te kunnen zetten in de bergen. Spatborden? Daar doen we niet aan vanwege de sneeuw en modder die daar tussen gaat zitten. En we kunnen je vertellen dat we nu al blij zijn met de zadelpenvering, lekker voor je kont! Youri krijgt zware banden en een naafdynamo voor het opladen van energie zodat Isa hem op de licht rollende supreme banden goed bij kan houden, een fijn vooruitzicht! En last but not least, wij hebben geen smeerolie nodig!!! We gaan met de ingenieuze riemaandrijving rijden! De Gates Carbon Drive in plaats van een ketting! Gaaf hè!
Het is moeilijk te bekennen en toch helemaal waar, we worden een setje, ha ha! Tja, je zal dezelfde kleur maar leuk vinden en ook nog vallen voor een recht stuur... Nu nog een paar weken wachten en we kunnen vol trots onze eerste Santos rit maken! Dan krijgen we een upgrade van 'Santos rijders in spe' naar 'echte Santos rijders'!
In juli 2011 stappen Isa en Youri op de fiets om het leven te leven! Gewoon vanuit Amsterdam en dan kijken waar 'de reis naar Itahak' hen brengt. Leven zoals het leven zich op de fiets aandient, intens en eenvoudig. Genietend van het moment, aandacht besteden aan de goede dingen des levens voor henzelf en voor anderen. Een reis voor onbepaalde tijd, door vele landen en met vele kilometers voor de boeg, waarbij de reis er naartoe belangrijker is dan het doel zelf.
Youri; voor mij ontstond het plan tijdens mijn meditatie-retraite in India. Daar kreeg ik de vraag, "wat zou je doen als je nog maar een jaar te leven hebt?". Toen ik daar over nadacht kwam ik bij mijn waardes: intens en eenvoudig leven.
Isa; ik heb een aantal operaties ondergaan om vooral maar heel oud te mogen worden. Dat was voor mij een reden om het leven te vieren, om te doen wat ik lange tijd al heel erg graag zou willen doen. Wat een feest om, terwijl we elkaar nèt een maand kennen, er achter te komen dat we hetzelfde willen: intens en eenvoudig leven in combinatie met reizen! Zo zijn onze plannen ontstaan. We hebben er vele nachtelijke uren op het strand in Goa over gesproken en doen dat nog steeds!
Met het terug gaan naar de eenvoud, en de vrije keuze die ze daarbij hebben, beseffen ze dat dit niet voor iedereen is weggelegd. Tijdens hun reis komen ze daar dagelijks mee in aanraking. Daarom vinden ze het fijn om anderen ook voor een 'moment' te laten genieten, al is het maar voor even.
Ben je nieuwsgierig hoe zij zich voorbereiden op deze reis?
Volg ze dan via hun blog op de site of meld je vast aan voor de nieuwsbrief!
Reislustige groet van Isa & Youri!
http://www.ithaka.im